کشتارگاه؛ فیلمی درباره پول های کثیف

به گزارش وبلاگ آلونک، فیلم کشتارگاه یک درام اجتماعی درباره مسائل روز جامعه ایران است که در کنار روایت داستان جوانی که بعد از دیپورت شدن از فرانسه درگیر یک ماجرای هولناک جنایی می گردد، به مسائلی، چون قاچاق دلار و گوشت می پردازد.

کشتارگاه؛ فیلمی درباره پول های کثیف

پولاد امین| در ادامه فرایند اکران آنلاین فیلم ها در روز های کرونایی، بعد از خروج حاتمی کیا، طلای پرویز شهبازی، زیر نظر مجید صالحی، مهمانخانه ماه نو ساخته تاکفومی تسوتسوی و تیغ و ترمه کیومرث پوراحمد، از دیروز فیلم کشتارگاه نیز نمایش خود را در سامانه های رسمی اینترنتی آغاز نموده است.

چهارمین فیلم عباس امینی با بازی مانی حقیقی، حسن پورشیرازی، امیرحسین فتحی و باران کوثری با اینکه از همان ابتدای نمایش خود در بخش فیلم اولی های جشنواره فیلم فجر حاشیه ساز و جنجالی شد، اما از نظر کیفی توانست رضایت نسبی منتقدان و مخاطبان جدی تر سینما را به دست آورد و یکی از فیلم های قابل تامل اکران سال جاری نام بگیرد...

و حالا کشتارگاه در سامانه های نماوا و فیلیمو عرضه شده است. تصمیمی پرریسک برای فیلمسازی که فیلم های قبلی اش والدراما و هندی و هرمز باوجود موفقیت های جشنواره ای از اکران عمومی بازمانده اند و حالا اکران کشتارگاه این فیلم را هم در معرض ریسک قرار داده است.

احتمالی که در همان گام نخست قطعی شد و درست یک ساعت و پنج دقیقه بعد از نخستین اکران، نسخه قاچاق فیلم در کانال ها و سایت های دانلود غیرمجاز عرضه شد تا موقعیت شنماینده این فیلم در اکران آنلاین شنماینده تر گردد...

فیلم کشتارگاه یک درام اجتماعی درباره مسائل روز جامعه ایران است که در کنار روایت داستان جوانی که بعد از دیپورت شدن از فرانسه درگیر یک ماجرای هولناک جنایی می گردد، به مسائلی، چون قاچاق دلار و گوشت می پردازد. موضوعاتی که به خصوص در یکی دو سال اخیر بحث های پردامنه ای را در رسانه ها به وجود آورده و حواشی و جنجال های متعددی را سامان داده است.

عباس امینی، کارگردان کشتارگاه می گوید که این فیلم به روزترین موضوعاتی را که تماشاگر در جامعه می بیند و می تواند تماشای آن ها را در یک فیلم اجتماعی انتظار داشته باشد، به او ارایه می دهد. او می گوید که قصد داشته است در فیلم لایه های پنهان ماجرا های روز را تحلیل کند: می خواستم داستانی که روایت می کنم هم دغدغه ام باشد و هم اینکه موضوع روز باشد و بسیاری دیگر دغدغه اش را داشته باشند.

ظاهرا موضوع قاچاق دلار و گوشت به همین دلیل راه به قصه باز نموده است: حس کردم مهم ترین موضوع چند سال اخیر دلار بوده که هیچ فیلمسازی هم روی آن کار ننموده بود.

پس آغاز کردیم به تحقیق درباره این موضوع که سختی های کار یک به یک خود را نشان دادند که مهم ترینش هم این بود که بخش دلار و ورود و خروج آن دست دولت است و دسترسی به این اطلاعات سخت و تا حدودی غیرممکن است؛ بنابراین ماجرا را بردیم روی دلار هایی که توسط مردم جابه جا می گردد که این خود قاچاق گوشت را هم وارد داستان کرد.

به گفته عباس امینی جای خالی چنین موضوعی در سینمای ایران به شدت احساس می شد. این درست است که مطبوعات تا به امروز زیاد به این موضوع پرداخته اند، ولی هیچ گاه این موضوع در جامعه به چشم نیامده و از یک گزارش مطبوعاتی صرف بالاتر نرفته و موج ایجاد ننموده است.

حالا شاید فیلم کشتارگاه بتواند این موضوع مهم را بهتر به چشم اجتماع آورد. کارگردان کشتارگاه می گوید برای باورپذیر و تأثیرگذارترشدن فیلمش خود را در صندلی یک مستندساز گذاشته است: مثل تمام فیلم هایم. سابقه مستندسازی من همواره با من است و در تمام فیلم هایم به خصوص در مرحله نوشتن فیلمنامه خود را در وهله اول مستندساز می دانم و سعی می کنم به موضوعات غیرواقعی نپردازم ...

یکی از مهم ترین ویژگی های فیلم که در زمان نمایش جشنواره ای فیلم کشتارگاه و حتی در همین دو سه روزی که از اکران آنلاین این فیلم گذشته، به ذهن منتقدان و مخاطبان جدی تر سینما آمده، نگاه منصفانه اش به رخداد ها و آدم هاست.

در فیلم با جنبه هولناک رخداد هایی روبرو می شویم که با هر نگاهی می توانند مخاطب را با تردید هایی روبرو نمایند و حتی نظام فکری او را به هم بریزند. ازجمله اتفاق اول فیلم که شاید هولناک ترین جنایتی باشد که در سینمای ایران به تصویر کشیده شده و با شخصی طرف می شویم که چند نفر را برای تصاحب دلارهایشان در سردخانه زندانی نموده و بعد هم اجسادشان را سربه نیست می نماید.

از سوی دیگر در ادامه ماجرا ها با پشت پرده های تجارت غیررسمی گوشت و دلار آشنا می شویم و آدم هایی که پا بر شانه های دیگران گذاشته اند و خود را بالا می کشند. در حقیقت سراسر کشتارگاه این قابلیت را داشته و دارد تا کارگردان با قضاوت اخلاقی آدم های قصه آن ها را در صندلی دیو و هیولا قرار دهد. سیاه سیاه.

اما عباس امینی با نگاه منصفانه و منطقی به آدم های قصه آن ها را در متن اجتماع قرار می دهد و درواقع به جای قضاوت و داوری آن ها تحلیل شان می نماید. این نگاهی است که جای خالی آن به شدت در بخش عمده ای از فیلم های جریان اصلی سینمای ایران احساس می گردد.

عباس امینی می گوید که دلیل چنین نگاهی، دیدگاه و نگاه شخصی خودش است: من به جهان این گونه نگاه می کنم، یعنی هیچ وقت فکر نمی کنم که فلان آدم سیاه یا آن دیگری سفید است. در نگاه من آدم ها همه طیف های متفاوتی از خاکستری هستند. نگاه به رخداد های مهم رسانه ای سال های اخیر هم مبین این است که فاصله تبدیل شدن سفیدی به سیاهی یا برعکس چقدر کم و ناچیز است.

به باور عباس امینی مروری بر پفراینده های جنایی مهم و پرسروصدا به خوبی نشان می دهند که یک نفر به آسانی و در یک چشم به هم زدن می تواند از یک آدم عادی تبدیل به یک قاتل گردد: فاصله آدم ها تا جنایت ناچیز است و همه دیده یا شنیده ایم که یک نفر در دعوایی معمولی و نه چندان جدی یک نفر دیگر را مثلا هل داده و او هم سرش به دیواری چیزی خورده و مرده است.

آدم به همین راحتی می تواند تبدیل به یک قاتل گردد، بدون اینکه سروشکل یا افکار و رفتار عجیب و خاصی داشته باشد یا مثلا از کودکی برای قاتل شدن تعلیم دیده باشد. امینی می گوید: برای همین هم فکر می کنم هر شخصیتی را در متن کارهایش باید در جامعه محل زندگی اش به تحلیل نشست.

دیدگاهی که تأثیرش را در فیلم کشتارگاه به خوبی می توان دید. فیلمی که تمام کاراکترهایش حتی آن هایی که دست به بدترین جنایت ها زده اند، در خلوت خود و گاه حتی در جمع لحظاتی دارند که آن ها را در قامت یک انسان به تصویر می کشد، نه به قالب یک جانی یا خلافکار یا دیگر انگ های اجتماعی...

موضوع فیلم کشتارگاه می توانسته مثل پوست خربزه زیر پای عباس امینی عمل کند. فیلمی درباره قاچاق و پشت پرده های تجارت های غیرقانونی و پول های کثیف که به هرحال حساسیت زیادی درباره آن وجود دارد و طبیعی ا ست که فیلمساز در روبروه با آن دست و دلش بلرزد. عباس امینی می گوید که در اصل فیلم کشتارگاه داستان طمع را تعریف می نماید: ما در این فیلم داستان کسانی را روایت می کنیم که مسأله اصلی شان پول نیست و بیشتر به دنبال یک زندگی بی دغدغه هستند و به طمع این آرامش و بی دغدغگی وارد ماجرا می شوند.

به عقیده کارگردان کشتارگاه اگر سیستم کلی یک جامعه ناکارآمدی یا عملکرد بد نداشته باشد، کمبود و کاستی و در نتیجه بحران به وجود نخواهد آمد. از این منظر انسان ها در بحران های موجود تقصیر زیادی ندارند و همین موجب می گردد روایت چنین داستانی در سینمای ایران با دشواری ها، موانع و چالش های زیادی روبه رو شده باشد.

عباس امینی می گوید که چنین چالش هایی یک امر طبیعی است و فیلمساز باید برای روایت داستانش از پس بسیاری از آن ها برآید. او می گوید که علاوه بر چالش های موجود با خودسانسوری نیز درگیر بوده، چراکه بسیاری از موضوعاتی که به عنوان خط قرمز شناخته می شوند، خطوط قرمز رسمی نیستند و با سلیقه مدیران تغییر می نمایند:

درواقع ذهن ما ناخودآگاه یک سری خطوط قرمز را در مرحله نوشتن رعایت می نماید و می توانم بگویم که خطوط قرمز ذهن ما بسیار بیشتر از خطوط قرمز رسمی و اعلام شده هستند و این کار هنرمند و سینماگر را بسیار دشوارتر می نماید. به باور این فیلمساز این خطوط قرمز ذهنی و خودسانسوری یک دلیل عمده دارند:

در سینما و در کل در هنر ما خطوط قرمز مشخص نیستند و با تغییر مدیران این خطوط نیز تغییر می نمایند، بنابراین برای گذر از این فضای پرتردید چاره ای نمی ماند جز رعایت مواردی که شاید یک زمانی نمایش فیلم را به مخاطره اندازند.

پاشنه آشیل اکران آنلاین

در هفته های اخیر درباره ریسک و خطرات موجود در اکران آنلاین صحبت های بسیاری در رسانه ها شده است و خیلی ها به خصوص انتشار حتمی و قطعی نسخه قاچاق فیلم ها را پاشنه آشیل این طرح نامیده اند که می تواند کلیت آن را با شکست روبرو کند.

موافقان اکران آنلاین و کسانی که آن را یکی از بهترین امکان های موجود برای حمایت از سینمای مستقل و کاستن از فشار و نفوذ سیستم پخش و توزیع بر سینمای غیرتجاری می دانند، اما این عظیم نمایی ها را در راستای تمایلات نهاد های قدرتمند سینماداری برای مختومه کردن این بحث و به عقب راندن امکان اکران آنلاین برای سینماگران خسته و دلزده از روابط و مناسبات توزیع و اکران عنوان می نمایند.

ازجمله محمدرضا لطفی، کارگردان سینما که عقیده دارد: این اغراق ها خواسته یا ناخواسته در راستای تمایلات یک تعداد از دوستانی است که کمر به قتل اکران آنلاین بسته اند و درصدد نابودی آن هستند. در صورتی که صیانت از حقوق مادی و معنوی اثر، کار چندان دشواری نیست و حتی در نبود قانون حق انتشار نیز می گردد با بالا بردن هزینه دانلود غیرقانونی جلوی انتشار نسخه قاچاق آثار را گرفت.

اما بی توجهی به این امر چنان است که گاهی به نظر می رسد عده ای قصد دارند با استفاده از اهرم نسخه قاچاق فیلم های دردسرساز را سر جای خود بنشانند که در این زمینه نمونه بسیار است، ازجمله نمونه های قدیمی این راه چاره هم می گردد فیلم سنتوری را مثال زد که با انتشار نسخه قاچاق فیلم کلا دعوا ها تمام و پفراینده اش بسته شد.

منبع: فرادید

به "کشتارگاه؛ فیلمی درباره پول های کثیف" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "کشتارگاه؛ فیلمی درباره پول های کثیف"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید