برای بچه همه چیز می خرند اما لالایی نمی خوانند

تهمینه حدادی می گوید: با خانواده هایی روبرو هستیم که برای نوزادشان همه چیز می خرند، حتی چیزهایی که شاید احتیاج نداشته باشند، اما برای آن ها قصه و لالایی نمی خوانند.

برای بچه همه چیز می خرند اما لالایی نمی خوانند

به گزارش گروه رسانه های خبرنگاران، این نویسنده و تصویرگر کتاب های کودک و نوجوان در گفت وگو با ایسنا، درباره ضرورت حفظ و نگهداری لالایی ها و انتقال آن ها به نسل های بعدی اظهار کرد: مسئله ای که وجود دارد باید ببینیم پدر و مادرها چقدر با لالایی و قصه آشنایی دارند و نسبت به آن ها آگاه هستند. همیشه گفته می شود آموزش و پرورش و کانون پرورش فکری بچه ها و نوجوانان یک سری وظیفه برعهده دارند و باید آن ها را انجام بدهند؛ اما واقعیت این است که یک حلقه گم شده وجود دارد که آن هم والدین است. ما عموماً به معلمان و شاگردان آموزش می دهیم اما پدر و مادرهایی داریم که اهمیت ادبیات و قصه و لالایی را نمی دانند و نهادی وجود ندارد که به آن ها آموزش بدهد. ما با والدینی روبرو هستیم که تا حدودی با ادبیات آشنا شده اند اما این تکرار برای شان وجود نداشته تا به اهمیت ادبیات، قصه و لالایی پی ببرند. از طرف دیگر، رسانه هایی وجود داشته که اهمیت ادبیات را برای آن ها کم رنگ تر کرده است.

او در ادامه گفت: در واقع با خانواده هایی روبرو هستیم که بستر تربیتی خانوادگی شان فرهنگی و ادبی نیست؛ مادرانی که همه چیز برای نوزادشان می خرند، چیزهایی که شاید نیاز نداشته باشد، اما با شعر و ادبیات آشنایی ندارند. ما با بچه های روبه رو هستیم که پدر و مادرهای شان برای آن ها قصه و لالایی نمی خوانند و هیچ یک را بلد نیستند. جامعه شناس نیستم اما این ها را می بینم و نمی دانم حلقه مفقوده چیست. آیا برای فرزندآوری، خانواده ها به این نکته توجه دارند که خواندن قصه چقدر برای بچه ها مهم است؟ آیا آموزش پدر و مادرها دغدغه مدیران ماست؟ به نظرم این آموزش به عنوان مهارت فرزندآوری نادیده گرفته می شود و ضرورت آن درک نمی شود.

تهمینه حدادی سپس گفت: مسئله این است حتی اگر نویسندها و مترجمان به این موضوعات بپردازند و شروع به بازآفرینی و بازنویسی کنند تا نیاز مخاطبان را پاسخ بدهند، آیا والدین از آن ها استقبال می کنند یا نه؟ خرید کتاب توسط والدین بیشتر بر حسب مدگرایی است، حتی اگر در کتاب فروشی به آن ها کتاب هایی مانند لالایی پیشنهاد شود، ترجیح می دهند سراغ چنین موضوعاتی نروند.

نویسنده جاروبرقی جادویی و پشت بام همه چیزدار تأکید کرد: کلیتی به نام ادبیات و قصه فراموش شده است. به نظرم پدر و مادرها باید آموزش ببینند و در آن ها این نیاز و ضرورت به وجود بیاید. یک چیزهایی هست که برای بچه ها و نوزادان ضروری نیست اما والدین می خرند چون از لحاظ ذهنی احساس می کنند که این ها ضروری است اما برای قصه و لالایی چنین چیزی وجود ندارد. به نظرم مهم است سلیقه ها را طوری پرورش بدهیم تا بتوانیم لالایی ها را احیا کنیم و خانواده ها فکر کنند ضروری است برای بچه ها خود لالایی قدیمی بگویند، زیرا محتواهایی دارد که از قبل وجود داشته و امتحان خود را پس داده است.

حدادی سپس درباره تاثیرگذاری لالایی ها، با بیان این که در این زمینه بسیار صحبت شده است، گفت: من به عنوان مخاطب و کسی که با دوستان ادبیاتی کار کرده و در فضاهای فرهنگی حضور داشته، فکر می کنم پدر و مادرها شیوه مکالمه با بچه ها خود را بلد نیستند. یکی دیگر از کارکردهای قصه و لالایی، ایجاد راهی برای ایجاد گفت وگو میان پدر و مادرهاست. همچنین لالایی مهارت شنیداری بچه ها را تقویت می کند و حتی می تواند مهارت زبانی بچه ها را افزایش و به آن ها کلمه یاد بدهد.

او با تأکید بر این که در جامعه ما گفت وگو کمرنگ تر شده است، گفت: والدین با بچه ها خود گفت وگو ندارند و اگر بخواهند گفت وگو داشته باشند نمی دانند چه بگویند. این آواها و اصوات در قالب لالایی می تواند به تعامل میان پدر و مادرها و بچه ها کمک کند. لالایی ها در واقع گفت وگوی مادر با کودک درباره مسائل، خود کودک و دنیای اطراف اوست.

این نویسنده ادبیات کودک و تصویرگر درباره مضامین لالایی ها و تولید لالایی ها جدید، اظهار کرد: اگر والدین بتوانند لالایی بسازند و داستان سرایی کنند می توانند با بچه ها خودشان رابطه ایجاد کنند؛ آن ها زمانی که شروع به ساختن شعر یا قصه می کنند در واقع از تفکر خلاق استفاده می کنند و دربچه ها این تصور به وجود می آید که پدر و مادر من متفاوت هستند و از چیزهای دور و برشان چیزهای جدید خلق می کنند که در بلندمدت تأثیر خود را نشان می دهد.

او در ادامه گفت: ادبیات فولکلور ممکن است ادبیات فاخری نباشد، اما مضامینی از گذشته دارد که شامل تاریخ، جغرافیا و فرهنگ ماست و خواندن آن باعث انتقال فرهنگ و تاریخ به نسل های جدید می شود؛ این موضوع از اهمیت بالایی برخوردار است. متاسفانه لالایی های ما ریتم یکسانی دارند و ممکن است چیزهایی را منتقل کنند که الان کارکردی ندارد. لالایی ها ممکن است درباره یک موضوع تکراری و از طرفی برای بچه ها غیرقابل لمس باشند، پس ضرورت به روز بودن لالایی ها پیش می آید. اما مسئله این است که آیا بستر ادبیات ما برای این موضوع فراهم بوده تا کسی بتواند در این زمینه سرمایه گذاری و لالایی جدید خلق کند؟ به نظرم لالایی ها کارکرد دوگانه دارند و نمی توانند ادبیات صرف باشند، بنابراین فضایی را می طلبند تا کسانی بتوانند برای حفظ این ادبیات کهن راه کارهایی را ارائه دهند. در واقع برای حفظ لالایی ها به یک سرمایه گذاری ملی نیاز داریم و نمی توان فقط به خلاقیت شخص اتکا کرد.

تهمینه حدادی درباره این که نهادهایی که برای ادبیات کودک و نوجوان تلاش می کنند مانند کانون پرورش فکری بچه ها و نوجوانان و شورای کتاب، در زمینه حفظ لالایی ها فعالیت هایی داشته اند یا اصلا این نهادها وظایفی بر عهده دارند یا نه، اظهار کرد: این نهادها این وظیفه را دارند که لالایی ها را گردآوری، طبقه بندی و اطلاع رسانی کنند و حتی برنامه هایی را برای اصلاح روند و نجات لالایی ها ارائه دهند. اما مسئله این است که انجمن نویسندگان کودک و نوجوان یا شورای کتاب کودک نهاد خصوصی هستند و کانون نیز تولیداتش محدود به بچه ها است. البته اگر این اتفاق بیفتد، آیا پدر و مادرها از این لالایی ها استفاده می کنند؟ به نظرم بخشی از راه کارهای حفظ لالایی ها خارج از نهادهای ادبی است و به یک مدیریت کلان تر در بخش های مختلف نیاز دارد. همه نهادها باید دست به دست هم بدهند.

او در خاتمه تأکید کرد: به نظرم نهادهای ادبی وظایفی را که برعهده دارند، انجام می دهند اما بعد از آن قرار است چه اتفاقی بیفتد؟ آیا این ها قرار است در کتابخانه ها بمانند و ما بگوییم زمانی این لالایی ها را داشتیم یا فقط کسانی که ادبیات را دوست دارند از آن ها استفاده کنند؟ در حالی که این طور نیست و لالایی فقط جنبه ادبی ندارد و کارکردهای دیگری هم دارد.

منبع: خبرگزاری تسنیم

به "برای بچه همه چیز می خرند اما لالایی نمی خوانند" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "برای بچه همه چیز می خرند اما لالایی نمی خوانند"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید